De kern van mijn fotografie is: “niet alleen kijken, maar werkelijk zien”.
 
Het verschil tussen kijken en zien is geen kwestie van techniek, maar van mindset. Kijken gebeurt automatisch en passief; zien vraagt om actieve betrokkenheid, maar zonder dwang. Het paradoxale is dat je juist minder moet willen om meer te kunnen ervaren. Zodra je gefocust bent op “het maken van een goede foto”, sta je onbewust in de weg van wat zich wil laten zien. 
Wat vaak misgaat, is die voortdurende innerlijke dialoog. Vergelijken, plannen, beoordelen—het zijn allemaal vormen van controle, en controle beperkt de waarneming. Je moet je geest verschuiven van controle naar ontvankelijkheid.
Toch is er één nuance die belangrijk is: pure openheid is niet voldoende. Zonder een bepaalde gevoeligheid of visuele geletterdheid kan “zien” vaag blijven. De kracht zit juist in de combinatie van een stille, ontvankelijke geest en een geoefend oog dat patronen, licht, ritme en spanning herkent.
Die twee versterken elkaar. Hoe stiller je wordt, hoe meer je ziet. En hoe meer je hebt geleerd te herkennen, hoe rijker dat zien wordt. Intuïtie is geen magie, maar opgebouwde ervaring die zo diep verankerd zit dat je er niet meer bewust over hoeft na te denken. Daarom zijn die momenten niet te plannen, maar zijn ze ook allesbehalve toevallig.
Ik wil mezelf hierin verder ontwikkelen en experimenteren door zonder doel of vaste locatie op pad te gaan. Door bewust langzamer te lopen—bijna ongemakkelijk traag. Door te stoppen zodra iets mijn aandacht trekt, maar niet direct te fotograferen. Ik blijf kijken totdat het beeld zich als het ware “vastzet”, zonder te proberen het te verbeteren, en pas dan maak ik de foto, zonder achteraf te tweaken

Bas Braad